Geboren te Willebroek op 30/10/1952. Mieke Drossaert volgde lessen aan de Academie voor Beeldende Kunsten te Mechelen onder de toenmalige directeur en kunstenaar, de Mechelse beeldhouwer, Frans Walravens; bij Tony Blickx (tekenen); Bob Van Gestel (tekenen); Frans Van Den Brande (beeldhouwen) en Lieve Cools (portretschilderen). Desalniettemin beschouwt ze zichzelf voor 90% autodidact.

Haar werken werden reeds tentoongesteld in Turnhout, Gent, Mechelen en Oostende. Haar schilderijen zijn herkenbaar aan de anekdotische elementen, met een gebrek aan scherpte, maar met een sterk kleurtemperatuur. Al is de techniek soms onbeholpen, de personages zijn toch prachtig en innemend en hebben vaak weinig individuele trekken. De personages spelen gewoon hun rol en zijn allemaal inwisselbaar. Ze gebruikt privémateriaal dat ze subtiel onherkenbaar maakt. Een gebaar of houding is belangrijk.

De figuren kijken meestal weg van hun publiek, kijken ze naar de toeschouwer dan worden het individuen. Het zijn warm geschilderde doeken met subtiele tegenstellingen. Enerzijds schildert zij portretten in zwart – wit met een kleurtoets, anderzijds “madammekes en meneerkes” die eveneens reële personen zijn, maar die ze dan subtiel onherkenbaar maakt.

Mieke Drossaert zegt zelf: “Een schilderij is niet alleen een beeld, het is ook een object, dat zullen we voortdurend beseffen. Er naar kijken is altijd een ervaring in het nu, een eigentijdse beleving. Een schilderij moet genietbaar zijn: je moet de toeschouwer met het beeld raken, ernaar kijken moet een genoegen zijn, wat het voor de rest ook mag voorstellen.”